To by\u0142 dzie\u0144 jak co dzie\u0144, nic nie wskazywa\u0142o na to, \u017ceby w\u0142a\u015bnie w nim wydarzy\u0142o si\u0119 co\u015b, czego nie mo\u017cna by\u0142o przewidzie\u0107. A jednak, sta\u0142o si\u0119. <\/p>\n\n\n\n
Nasza wsp\u00f3lna historia zacz\u0119\u0142a si\u0119 w 2002, gdy m\u00f3j dorobek zmie\u015bci\u0142 si\u0119 w dw\u00f3ch walizkach i dw\u00f3ch kartonach. Wraca\u0142am zza oceanu w ogromnej t\u0119sknocie do naszego pi\u0119knego kraju. Zatrudni\u0142am si\u0119 jako kelnerka w ju\u017c nieistniej\u0105cej CAFE KOMISARIAT, wynajmuj\u0105c pok\u00f3j na poddaszu na Wilanowie przy ulicy Biedronki. Wszystko, co potrzebne, zosta\u0142o za oceanem. Zaczyna\u0142am swoj\u0105, indywidualn\u0105, \u017cyciow\u0105 drog\u0119 w Polsce. I wtedy pojawi\u0142a si\u0119 ona. Ma\u0142a, czarna i por\u0119czna. <\/p>\n\n\n\n
Przemierzy\u0142a ze mn\u0105 Polsk\u0119, ba- Europ\u0119, odwiedza\u0142a hotele i apartamenty. Nawet kilka razy spa\u0142a pod namiotem. Podr\u00f3\u017cowa\u0142a poci\u0105giem, samolotem, autokarem, autostopem. \u0141azi\u0142a jak szalona, nigdy nie narzeka\u0142a. Przeprowadza\u0142a si\u0119 ze mn\u0105 tylko 13 razy i zawsze odnajdywa\u0142a w nowym miejscu. <\/p>\n\n\n\n
Czasami miewa\u0142a gorsze dni. Wtedy znienacka cz\u0119stowa\u0142a nas kilkugodzinnym milczeniem. To by\u0142 czas, kiedy ca\u0142a rodzina wstrzymywa\u0142a oddech i czeka\u0142a a\u017c si\u0119 odezwie. Najgorzej na to milczenie reagowali go\u015bcie, my\u015bl\u0105c, i\u017c zrobili co\u015b co spowodowa\u0142o t\u0119 cisz\u0119. Na szcz\u0119\u015bcie, uspokojeni, zapominali po chwili o sprawie, a ona najnormalniej w \u015bwiecie, jakby nigdy nic, zaczyna\u0142a m\u00f3wi\u0107.<\/p>\n\n\n\n
I tak sz\u0142y\u015bmy razem, przez \u017cycie nie zawsze us\u0142ane r\u00f3\u017cami, wiedz\u0105c, \u017ce nasza relacja jest na dobre i na z\u0142e, nie zwa\u017caj\u0105c na post\u0119p ca\u0142ego \u015bwiata i p\u0119dz\u0105ce na nim zmiany. Pewnego dnia, milczenie jednak nie dobieg\u0142o ko\u0144ca. Nie odezwa\u0142a si\u0119 ju\u017c wi\u0119cej, zamilk\u0142a na amen. Mimo pr\u00f3b pobudzenia, reaktywacji, ma\u0142ej operacji, nie wyda\u0142a z siebie ani jednego d\u017awi\u0119ku wi\u0119cej. Prze\u017cy\u0142y\u015bmy dwadzie\u015bcia wsp\u00f3lnych lat. Od pocz\u0105tku towarzyszy\u0142a r\u00f3wnie\u017c mojemu synowi. Chcia\u0142am wi\u0119c wyrazi\u0107 m\u00f3j smutek, pod wp\u0142ywem chwilowej podr\u00f3\u017cy sentymentalnej zwi\u0105zanej ze \u015bmierci\u0105 przedmiotu od zarania dziej\u00f3w martwego. Ale wiernego towarzysza, wiernej towarzyszki. Bo w sumie,.. z tamtych lat… nie zosta\u0142o mi ju\u017c nic przedmiotem nazwanego. S\u0105 za to s\u0142oiki wspomnie\u0144, albumy wypchane zdj\u0119ciami i u\u015bmiech zadowolenia z \u017cycia!<\/p>\n\n\n\n
Do wszystkich przyjezdnych – polecam zabra\u0107 w\u0142asny sprz\u0119t! Znalezienie zast\u0119pstwa zajmie mi d\u0142u\u017csz\u0105 chwil\u0119. Trafi\u0142a na cmentarz elektro\u015bmieci, a mi pozostaje wiatr we w\u0142osach ;).<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
FOT: Unsplash @enginakyurt<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" To by\u0142 dzie\u0144 jak co dzie\u0144, nic nie wskazywa\u0142o na to, \u017ceby w\u0142a\u015bnie w nim wydarzy\u0142o si\u0119 co\u015b, czego nie mo\u017cna by\u0142o przewidzie\u0107. A jednak, sta\u0142o si\u0119. Nasza wsp\u00f3lna historia zacz\u0119\u0142a si\u0119 w 2002, gdy m\u00f3j dorobek zmie\u015bci\u0142 si\u0119 w dw\u00f3ch walizkach i dw\u00f3ch kartonach. Wraca\u0142am zza oceanu w ogromnej t\u0119sknocie do naszego pi\u0119knego kraju. Zatrudni\u0142am si\u0119 jako kelnerka w ju\u017c nieistniej\u0105cej CAFE KOMISARIAT, wynajmuj\u0105c pok\u00f3j na poddaszu na Wilanowie przy ulicy Biedronki. Wszystko, co potrzebne, zosta\u0142o za oceanem. Zaczyna\u0142am swoj\u0105, indywidualn\u0105, \u017cyciow\u0105 drog\u0119 w Polsce. I wtedy pojawi\u0142a si\u0119 ona. Ma\u0142a, czarna i por\u0119czna. Przemierzy\u0142a ze mn\u0105 Polsk\u0119, ba- Europ\u0119, odwiedza\u0142a hotele i apartamenty. Nawet kilka razy spa\u0142a pod namiotem. Podr\u00f3\u017cowa\u0142a poci\u0105giem, samolotem, autokarem, autostopem. \u0141azi\u0142a jak szalona, nigdy nie narzeka\u0142a. Przeprowadza\u0142a si\u0119 ze mn\u0105 tylko 13 razy i zawsze odnajdywa\u0142a w nowym miejscu. Czasami miewa\u0142a gorsze dni. Wtedy znienacka cz\u0119stowa\u0142a nas kilkugodzinnym milczeniem. To by\u0142 czas, kiedy ca\u0142a rodzina wstrzymywa\u0142a oddech i czeka\u0142a a\u017c si\u0119 odezwie. Najgorzej na to milczenie reagowali go\u015bcie, my\u015bl\u0105c, i\u017c zrobili co\u015b co spowodowa\u0142o t\u0119 cisz\u0119. Na szcz\u0119\u015bcie, uspokojeni, zapominali po chwili o sprawie, a ona najnormalniej w \u015bwiecie, jakby nigdy nic, zaczyna\u0142a m\u00f3wi\u0107. I tak sz\u0142y\u015bmy razem, przez \u017cycie nie zawsze us\u0142ane r\u00f3\u017cami, wiedz\u0105c, \u017ce nasza relacja jest na dobre i na z\u0142e, nie zwa\u017caj\u0105c na post\u0119p ca\u0142ego \u015bwiata i p\u0119dz\u0105ce na nim zmiany. Pewnego dnia, milczenie jednak nie dobieg\u0142o ko\u0144ca. Nie odezwa\u0142a si\u0119 ju\u017c wi\u0119cej, zamilk\u0142a na amen. Mimo pr\u00f3b pobudzenia, reaktywacji, ma\u0142ej operacji, nie wyda\u0142a z siebie ani jednego d\u017awi\u0119ku wi\u0119cej. Prze\u017cy\u0142y\u015bmy dwadzie\u015bcia wsp\u00f3lnych lat. Od pocz\u0105tku towarzyszy\u0142a r\u00f3wnie\u017c mojemu synowi. Chcia\u0142am wi\u0119c wyrazi\u0107 m\u00f3j smutek, pod wp\u0142ywem chwilowej podr\u00f3\u017cy sentymentalnej zwi\u0105zanej ze \u015bmierci\u0105 przedmiotu od zarania dziej\u00f3w martwego. Ale wiernego towarzysza, wiernej towarzyszki. Bo w sumie,.. z tamtych lat… nie zosta\u0142o mi ju\u017c nic przedmiotem nazwanego. S\u0105 za to s\u0142oiki wspomnie\u0144, albumy wypchane zdj\u0119ciami i u\u015bmiech zadowolenia z \u017cycia! Do wszystkich przyjezdnych – polecam zabra\u0107 w\u0142asny sprz\u0119t! Znalezienie zast\u0119pstwa zajmie mi d\u0142u\u017csz\u0105 chwil\u0119. Trafi\u0142a na cmentarz elektro\u015bmieci, a mi pozostaje wiatr we w\u0142osach ;). FOT: Unsplash @enginakyurt<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":179,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[5],"tags":[12,13,11],"class_list":["post-177","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-zartem","tag-dobre-zycie","tag-podroze","tag-wspomnienie"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/mapakobiety.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/177","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/mapakobiety.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/mapakobiety.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mapakobiety.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mapakobiety.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=177"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/mapakobiety.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/177\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":190,"href":"https:\/\/mapakobiety.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/177\/revisions\/190"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mapakobiety.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/179"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/mapakobiety.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=177"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/mapakobiety.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=177"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/mapakobiety.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=177"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}